یعنی واقعا یک لحظه بود انگار همه چی یهو شد هزارتا چیز باهم اتفاق افتاد همه باهم بهم هجوم اوردن و من بودم و اشکام که همینجوری میومدن و هیچی جلوش و نمیگرفت! هر کار هم میکردم بند نمیومد! کلافه بودم خوشبختانه وقت ناهار بود فقط فرار کردم انقدر به سرعت خودمو به ماشینم رسوندم و از پارکینگ درومدم که خودم هم نفهمیدم ... فقط تو این هیر و بیر دعا میکردم کسی منو با این حال و روز نبینه .... همیشه همین جوریه انقدر همه چیز رو هم انباشته میشه انباشته میشه که من یهو سر یک مساله کوچیک که انقدر ها مهم نیست بهم میریزم! میدونی تو اون لحظه فکر کردم من هیچکسو ندارم بعد از یکم با خودم فکر میکردم نه من خیلیم کس دارم والی الان خودم خودم و آروم کنم بهتره ....چونکه هر کی مشغول کار خودشه وسط روزه چیزیم نشده که .... تازه اگه من الان که دارم اینجوری هق هق گریه میکنم به یکی زنگ بزنم بهش بگم چی شده؟ بگم دلم از جاهای دیگه پر بود و با این حرف مسخره که یکی بهم گفت و بار اولشم نبود طاقتم تموم شد؟ یا بگم نه تقصیره فلانی دیروز بود که اون حرف و زد و من و قضاوت کرد و من هیچی نگفتم یا بازم نه بگم تقصیر اون یکی فلانی بود که جمعه پیش با اون احوال پرسی کذایی حالمو دگرگون کرد و من خودم و به کوچه علی چپ زدم ولی هنوزم که هنوزه با خودم و اون طرفه در کلنجارم! یعنی یک جوری جفتمون تو کلنجاریم! انگار احوال پرسیه یک تلنگر بود به جفتمون ... یا اصلا نه بگم واسه فشار کاریه که رومه یا نه به خاطره خریت های خودم به خاطره خل بازی خودم به خاطر دل خوشی های الکی خودم که یهو نابودشون کردم ... کاشکی آدم ها وقتی میخاستن یک حرفی بزنن حتا کوچکترین حرفی یکم فکر میکردن ... کاشکی عکس العمل های طرف مقابل و درک میکردن دوباره و دوباره یک حرفی و تکرار نمیکردن... کاشکی یکم عقل تو سر بعضی آدم ها بود... کاشکی زبونشون انقدر گزنده نبود ... کاشکی کاشکی.... کاشکی زندگی راحت تر از این حرف ها بود... کاشکی هر کی سرش تو زندگی خودش بود..... من خوبم الان فقط چشام هنوز میسوزه که اونم به درک تا فردا خوبه خوب میشه ... ا
آماده ورود به برد
