نقاب!ا

من بعضی وقت ها فکر میکنم اصلآ من واسه چی باید برای یک سری آدم ها مایه بگذارم آدم هایی که صد سال یک بار به آدم زنگ نمیزنن خبر نداری از اینکه چه میکنند ! خوب دروغ چرا منم زنگ نمیزنم بهشون یعنی حالش و ندارم! ولی خوب من اگه کاری هم دارم به اونا زنگ نمیزنم دیگه ! ولی این آدم هایی که من میگم فقط وقتی کار دارن یاد آدم میوفتن! یعنی هیچ چیزی من و یاد این آدم نمیندازه مگه بخواد بیاد لوس انجلس مثلا واسه تفریح هتل نخواد بگیره!! مگه دنبال کار بگرده! مگه هزار تا کار دیگه داشته باشه کلا اون وقت هاست که فکر میکنی واقعن این آدم چی فکر میکنه؟
یک سری آدم ها هستن! همه مایل استون های زندگیشون و خیلی گنده میکنند! به نظر من این آدم ها آدم های موفقی میشن! میدونی چرا؟ چونکه اعتماد به نفسشون خیلی زیاده و گاهی اعتماد به نفس کاذب هم دارن! فکر میکنن مثلا چقدر ملت از این موفقیت های اینا خوشحال میشن! مثلا طرف دانشگاه قبول میشه یک برنامه هست-- فارغ تحصیل میشه یک برنامه هست-- کار میگیره یک برنامه هست! تولد و که دیگه نگو اون که یک واقعه بزرگ تاریخیه که همه دوستای فیض بوک و دعوت میکنه بعد حالا خنده دارش اینه یارو بهش مسج میزنه فلانی جون من ایرانم اینجا نیستم !!! بعد فلانی جون هم میگه آخی چه حیف کاشکی بودی! در اون لحظه داره به اون کادو که نمیگیره فکر میکنه فکر کنم !!! ولی کلا فکر کن یعنی اصلآ نمیدونه این آدم که دعوت میکنه کجاست!!!
یک سری از آدم ها به حد مرگ با هم رو دربایسی دارن و همش باید بهم تعارف تیکه پاره کنن! من دلیل دوستی این آدم ها رو هم نمیفهمم! باشه اگه یکی آشنا نباشه قبول! فرهنگ خرکی ما اینه که هی تعارف بندازم که طرف نگه وای چه بی ادب بود اون یکی طرف! ولی دیگه دو نفر اگه همو به عنوان دوست میدونند این کار درست نیست به خدا! البته تو ایران بیشتر این مورد کاربرد داره ! و اینجا اونایی که خیلی وقت نیست آمدند اینجا... اعصاب میزنند یعنی از تعارف ها!
من هیچ کدوم از این اخلاق ها رو دوست ندارم! و سعی میکنم نداشته باشم! آدم های گروه اول که به نظر من فقط به فکر خودشون هستن! آدم های گروه دوم من فکر میکنم نمیتونن هیچ وقت دوست واقعی داشته باشن! و آدم های گروه سوم همیشه معزب هستن و نگران که یکی از یکی ناراحت نشه و دیگران و هم معزب میکنن چونکه اون دیگران هم مجبور میشن رفتار مشابهی پیاده کنن! ! و نمیشه باهاشون صمیمی شد یعنی همیشه یک فاصله ای ایجاد میکنن!
فکر کنم آدم بهتره اول خودش و دوست داشته باشه و نگذاره کسی مزاحم زندگی و وقتش بشه! بعد فکر کنه این ناراحت نشه اون ناراحت نشه!! کلان خوبه آدم تو یک موقعیت های که قرار میگیره مخصوصا مورد اول و دوم ببینه اون طرف اگه جاش بود چی کار میکرد همون کار و کنه ... یا اصلآ آدم بهتر خود خودش باشه در مقابل این آدم ها .... همین!